Team Ruitenberg.nl

Vier weken rust, dat klinkt leuker dan het is.

Het probleem van niet sporten is, dat er iets anders voor in de plek komt. Veel eten bijvoorbeeld, of lekkere biertjes. Bruine biertjes vooral en dan het liefst in een bruine kroeg, met een kaasplankje als vanzelfsprekend intermezzo. Het levert goede gesprekken en ontspanning op, maar de kilo's krijg je er zomaar bij. Vier om precies te zijn, in vier weken.

En met die extra bagage en een stel longen die met die de helft in omvang zijn gekrompen, begint dan de training weer. Vijf weken tot de eerste wedstrijd, waarvan er nog 1,5 over zijn. Een periode waarin mijn zelfvertrouwen flink op de proef wordt gesteld en ik de ooit zo gewenste rustperiode verfoeid heb. Had ik maar wat beter op mijn lichaam gepast.

Waar ik in september 2009 in topconditie de skeelers in de kast wegstopte, daar pak ik ze er nu met een uitgezakt lichaam weer uit. Het niveauverschil is schrijnend. Sprinten wil niet eens, ik zak bijna door de benen van ellende, ik voel een vetril en mijn longen doen pijn als ik te hard wil. En bij een te lange intensieve inspanning, weigert mijn lichaam gewoonweg dienst en forceert mijn overgave door een intense pijn te genereren.

Als ik even probeer te dansen op de wielen zoals ik dan gewend was, dan slaat mijn hartslag dwars door mijn omslagpunt heen. Alsof het wil zeggen: "doe eens normaal, ik vond het leuker toen je me meenam naar de kroeg." Vier weken rust betekent minimaal eenzelfde periode om de sportstand te hervinden.

Tot eind mei, daar waar een vormpiek gepland staat, kan ik beter niet teveel nadenken. Hard trainen en vooral het niveau niet vergelijken met dat wat het ooit was.