|
Zijn debuut bij de A-rijders was magistraal. Met de neus aerodynamisch naar beneden gericht, het koppie een klein beetje scheef, reed het 18-jarige snotjong laatste rondes ware het het laatste stukje biefstuk in de pan van moeder.
Pieter-Jan van Eck. De Zuilichemse praatjesmaker knokte zich moeiteloos voorin het peloton, twee jaar geleden. Met de gretigheid van een tijger, het karakter van een jongen die de kindermelk met vele reformatorische broertjes en zusjes moest delen. Geboren met een meedogenloze drang om, met de eindstreep eenmaal in zicht, iedereen voorbij te streven. Vastberaden om het helemaal te gaan maken.
Een week ervoor liep hij nog kwaad met zijn schaatsen over het beton, omdat hij onderuit werd gemaaid door Michaud. Alsof hij wel even zou winnen. Sommige smaalden nog bij de gedachte en niemand gelooft nog in hem als hij zomaar op 28 december 2007 de jongste winnaar ooit wordt van een schaatsmarathon. Hijzelf wel. De resultaten werden iedere week al beter, die lijn ging hij, zo liet hij in heel zijn voorkomen doorschemeren, gewoon doortrekken. Geplaatst zelfvertrouwen sierde zijn eeuwigdurende glimlach.
Met de euforie kwam de Brabantse gemakzucht. Het zou allemaal wel goed komen in de daaropvolgende zomer en in de tweede winter kon het alleen maar beter gaan. Prachtig staaltje misplaatst zelfvertrouwen, zo bleek. ‘Piet’ trainde te weinig en at te veel. Vriendin Janientje nam de rol van tijger over in het leven van de fietsenmaker en er kwam een te grote Audi A4. Op het ijs bleef de neus aerodynamisch, ware het niet dat zijn kont er van achter huizenhoog bovenuit torende. Langzaam verdwenen de babbels, langzaam verdween het parmante voorkomen. Zeker verdween de vastberadenheid. Het werd niet het jaar van Piet.
Ook supertalenten moeten trainen; het werd een harde les. Vijf keer per week en met acht kilo teveel reed hij afgelopen zomer in zijn geblindeerde wagen naar de Veluwe, want alleen trainen is niets voor gezelligheidsmensen van het Brabantse land. Hij leerde dat zolang die laatste ronde nog niet in zicht is, hij zich gewoonweg gemotiveerd moet weten door zijn teammaten. Gelukkig bleven die van hem houden, al was het om zijn grapjes.
Kilometers file en uren tijdritjes op de fiets later, heet ‘Dikbil’ inmiddels weer ‘Cavendish’ en waar hij het jaar ervoor geduwd moest worden door de kapitein van zijn team, krijgt hij nu weer sprints aangeslingerd. Pietje is back, let maar op. De gretigheid die hem twee jaar geleden op de kaart zette is terug, het overgewicht weg, het parmante loopje in volle glorie hersteld.
|
