|
zondag 30 augustus 2009 07:08 |
|
De donderdagtraining met de schaatsploeg. Wat zou je er zonder trots en eergevoel moeten?
Het zijn niet bepaald de eigenschappen met een positief imago, toch zijn ze onmisbaar in de training, daar ze ieder toch grote hoogte stuwen. Het niet willen verliezen van ploegmaten, of toch in ieder geval niet de minste willen zijn van het stel, motiveert iedereen tot op het bot.
Wie wil er immers het lulletje van de groep worden, geplaagd met het dreigement niet opgesteld te worden op 10 oktober?
Waarom dan precies de donderdagtraining vraagt u zich af? Donderdag is tijdritdag. En in een tijdrit kun je je niet verschuilen en de klok van ploegmanager Gert liegt nooit. Een keiharde confrontatie met de werkelijkheid volgt, niet zelden gevolgd door klaagzangen over slechte benen, excuses vanwege een reeds zware trainingsweek, of, maar die vind ik persoonlijk erg kinderachtig; leeftijd.
Vandaag was weer zo’n dag. Op een rondje van anderhalve kilometer met drie schitterende, scherpe bochten.
Apengedrag zoals alleen mannen het kunnen vertonen. Oud of jong, wijs, getrouwd of baldadig; iedereen laat zich verleiden tot koers. Waardigheid staat op het spel, het trotste gevoel van niet de minste te zijn en met dat op zak gerust een biertje kunnen drinken op de bank ’s avonds, is zoveel waard, dat iedereen maximale risico's neemt in de bochten, de maag binnenstebuiten jaagt en geheel vrijwillig heel wat levensjaren inlevert.
Maar verder doen we net of we ons voorbereiden op het schaatsseizoen.
|
